Η θεραπευτική διαδικασία στην ουσία της είναι μια μορφή σχεσης-αλληλεπίδρασης μεταξύ θεραπευόμενου και θεραπευτή μέσω του σώματος. Για αυτο το λόγο δίνεται έμφαση στη επικοινωνία μέσω του σώματος αλλά και μέσω του λόγου(ιστορικό). Η θεραπεία εξατομικέυεται με βάση τις ανάγκες και τα ελλείματα του ανθρωπου και οχι της πάθησης ή του τραυματισμού.
H υγεία και ευζωία προκύπτoυν από διεργασίες ενορχηστρωμένης λειτουργίας των μηχανισμών αυτοΪασης. Ο ανθρώπινος οργάνισμος έχει την έμφυτη τάση να αυτοθεραπέυεται και να προσαρμόζεται στις αλλαγές του περιβάλλοντος. Ώστόσο με το σύγχρονο τρόπο ζώης(καθιστική ζώη,κακή διατροφή,ζημιογόνο stress) ο οργανισμός μας χάνει την ικανότητα αυτή με αποτέλεσμα την αύξηση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας. Μεσά από τη διαδικάσια της θεραπείας οι μηχανισμοί αυτοΪασης ενισχύονται και ο οργανισμός επαναφέρει την εσωτερική του ισορροπία.
Η ανθρώπινη φύση είναι πολυδιάστατη,περίπλοκή και διαθέτει πλαστικότητα. Η πολύπλοκη λοιπον φύση του ανθρώπου, από θεραπευτική σκοπία, χρειάζεται μια ολιστική προσέγγιση που να συγκεράζει τις συνιστώσες του και να δίνει λύσεις στα προβλήματα του. Μία ολιστική προσέγγιση βλέπει τον άνθρωπο ως ένα ενιαίο σύνολο συστημάτων(μυοσκελετικό,αναπνευστικό,νευρικό,σπλαχνικό κ.α) που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και με το περιβάλλον καθώς αυτός κινείται, βιώνει, αισθάνεται.
Η εν τω βάθει κατανόηση των αιτίων του προβλήματος, και όχι των συμπτωμάτων, ειναι το βασικό ζητούμενο για τον σχεδιασμό μιας αποτελεσματικής θεραπείας. Μπορούμε όμως να χρησιμοποιήσουμε τα συμπτώμτα ως οδηγά σημεία προσεγγίζοντας εύστοχα την αιτία. Ο πόνος είναι οδηγός που αναδεικνύει θεραπευτικά μονοπάτια. Βασική προυπόθεση για μια αποτελεσματική θεραπεία ειναι η συνειδήτη ενεργητική συμμετοχή του θεραπευόμενου. Η αυτοπαρατήρηση και η σωματική αυτογνωσία οξύνεται καθώς συνειδητοποιούμε την κίνηση, αλλά και αντίστροφα καθώς κινούμαστε συνειδήτα.
Τέλος, με θετικό κινητρο και απλές θεραπευτικές ιδέες επιζουτουμε την απελευθερωση του σωματος και της κινητικής ανεξαρτησίας.
